ദ പ്രോജക്റ്റ് ഹൗസ് (The Project House) - 2

അധ്യായം രണ്ട് - പ്രോട്ടോക്കോൾ 10

ആദിൽ തന്റെ പഴയ സ്വിഫ്റ്റ് കാറിൽ വയനാടൻ ചുരം കയറുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കോടമഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുന്നുണ്ട്. കാറിന്റെ ഡാഷ്ബോർഡിൽ ആ പഴയ ഫോട്ടോയും മനു അയച്ച താക്കോലും ഇരിപ്പുണ്ട്. ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ ഇട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആനി വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

"ആദിൽ, നീ ഉറപ്പാണോ മനു അവിടെ ഉണ്ടാവുമെന്ന്? നമ്മൾ പത്തു വർഷം മുൻപ് ഇട്ടിട്ടുപോന്ന ആ വീട്... അതൊക്കെ ഇപ്പോഴും അവിടെ കാണുമോ?" ആനിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവിശ്വാസവും പേടിയും കലർന്നിരുന്നു.

"എനിക്കറിയില്ല ആനി. പക്ഷേ ആ കാസെറ്റിൽ കേട്ടത് എന്റെ തന്നെ ശബ്ദമാണ്. അതെന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ട്. ജോസഫിനെ വിളിച്ചോ?" ആദിൽ വൈപ്പറിന്റെ സ്പീഡ് അല്പം കൂട്ടി.

അപ്പുറത്ത് ഒരു നെടുവീർപ്പ് കേട്ടു. "അവൻ എടുക്കുന്നില്ല ആദിൽ. നമ്മൾ പിരിഞ്ഞ ശേഷം അവൻ എന്റെ ഫോൺ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തതാണ്. പക്ഷേ സറീന വിളിച്ചിരുന്നു. അവൾ ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് വണ്ടി എടുത്തിട്ടുണ്ട്. വിനായകും ബിലാലും ഒരുമിച്ചാണ് വരുന്നത്. ബാക്കിയുള്ളവരോടും ഞാൻ സംസാരിച്ചു. എല്ലാവരും വരുന്നുണ്ട്."

ആദിൽ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പത്തു വർഷം മുൻപ് ആ പ്രോജക്റ്റ് ഹൗസിലെ അവസാന രാത്രിയിൽ നടന്നത് അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ആനിയും ജോസഫും തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ വഴക്ക്. അതിനിടയിലാണ് ലാബിൽ ആ സ്ഫോടനം നടന്നത്. എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം തങ്ങൾ പത്തു പേരും ഒരേ മുറിയിൽ ഇരുന്നിട്ടില്ല.

അന്ന് രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിയോടെ ആദിൽ ആ വീടിന് മുന്നിലെത്തി. ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ പഴയ പ്രോജക്റ്റ് ഹൗസ് തെളിഞ്ഞു വന്നു. പണ്ട് കണ്ട ആ പ്രൗഢിയൊന്നുമില്ല. ചുമരുകളിൽ പായൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. വരാന്തയിലെ തൂണുകളിൽ ചിലത് ചിതൽ തിന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. മുറ്റത്ത് കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു.

ആദിൽ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ടോർച്ച് വെളിച്ചം വീടിന്റെ വാതിലിലേക്ക് അടിച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൻ ആ തുരുമ്പിച്ച താക്കോൽ പൂട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കടത്തി. ഒരു കടുപ്പമുള്ള ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് പത്തു വർഷം പഴക്കമുള്ള പൊടിയുടെയും ഈർപ്പത്തിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ പൊതിഞ്ഞു.

"മനു..." ആദിൽ മെല്ലെ വിളിച്ചു. മറുപടിയായി വീടിനുള്ളിൽ സ്വന്തം ശബ്ദത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി മാത്രം.

അവൻ ഓരോ മുറിയിലായി നോക്കി. ഹാളിലെ പഴയ സോഫകൾ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകൾ കൊണ്ട് മൂടിക്കിടക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് അടുക്കള ഭാഗത്തെ ഗോവണിക്ക് താഴെ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ നീല വെളിച്ചം വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അങ്ങോട്ടാണ് ബേസ്‌മെന്റിലേക്കുള്ള വഴി.

പടികൾ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ആദിലിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. താഴെ, പണ്ട് അവർ പ്രോജക്റ്റ് ചെയ്തിരുന്ന ആ ചെറിയ ലാബ് പാടെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ചുമരുകൾ നിറയെ വലിയ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനുകളും, വായുവിൽ തിളങ്ങുന്ന കേബിളുകളും. മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു വലിയ വട്ടത്തിലുള്ള ലോഹ പീഠം. അതിനു മുകളിൽ മനു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പത്തു വർഷം മുൻപത്തെ മനുവല്ല ഇത്. താടി വളർന്ന്, കൺതടങ്ങൾ കുഴിഞ്ഞ്, ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി എന്തൊക്കെയോ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നു. ആദിലിന്റെ കാലൊച്ച കേട്ടതും മനു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം.

"നീ വന്നോ ആദിൽ? കൃത്യം പത്തു വർഷം... പത്തു മണിക്കൂർ... പത്തു മിനിറ്റ്..." മനു ഒരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.

"മനു... നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ കാണിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്? എന്താ ഈ മെഷീൻ?" ആദിൽ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.

മനു അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ ഒരു മാപ്പ് തെളിഞ്ഞു വന്നു. അതിൽ '2014 മെയ് 14' എന്ന് ചുവന്ന അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു.

"ഇതൊരു വാതിലാണ് ആദിൽ. നമ്മൾ അന്ന് പകുതിയിൽ നിർത്തിയ ആ വയർലെസ് സിഗ്നൽ... അത് വൈദ്യുതി കൈമാറാനുള്ളതായിരുന്നില്ല. അത് കാലത്തെ മുറിക്കാനുള്ളതായിരുന്നു. അന്നത്തെ ആ സ്ഫോടനത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ഭാവിയല്ലായിരുന്നു, ഭൂതകാലമായിരുന്നു. എനിക്കത് തിരുത്തണം ആദിൽ. നമ്മുടെ ആ രാത്രി... എല്ലാം തുടങ്ങിയ ആ രാത്രി തിരുത്തണം."

പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് ഒരു വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ബിലാലും വിനായകും എത്തിയിരിക്കുന്നു. മനു ആവേശത്തോടെ ആദിലിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു.

"എല്ലാവരും വരുന്നുണ്ട്. സറീനയും ആനിയും ജോസഫും എല്ലാം. പത്തു പേരും ഈ സർക്കിളിൽ നിന്നാൽ മാത്രമേ സിസ്റ്റം സ്റ്റാർട്ട് ആകൂ. പ്രോട്ടോക്കോൾ 10 സജീവമാക്കാൻ ഇനി മിനിറ്റുകൾ മാത്രം."

മനുവിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ ആദിലിന് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി. തന്റെ കാസെറ്റിൽ കേട്ട ആ മുന്നറിയിപ്പ് അവൻ ഓർത്തു. മനുവിനെ വിശ്വസിക്കരുത്.

അപ്പോഴാണ് ആദിലിന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. മീനാക്ഷിയാണ്. ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് അവൾ വിളിക്കുകയാണ്.

"ആദിൽ... ആദിൽ നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? ഞാൻ പഴയ ചില പോലീസ് റെക്കോർഡുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. മനുവിനെക്കുറിച്ച്..." മീനാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"എന്താ മീനാക്ഷി? എന്ത് പറ്റി?"

"ആദിൽ... മനു 2016-ൽ തന്നെ ഒരു കാർ ആക്സിഡന്റിൽ മരിച്ചതാണെന്നാണ് മധ്യപ്രദേശ് പോലീസ് രേഖകൾ പറയുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആരാണ് ആദിൽ?"

ആദിലിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീണു. അവൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മനുവിനെ നോക്കി. മനു ഒരു ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ മെല്ലെ അവനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

"മീനാക്ഷി എപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നതിൽ മിടുക്കിയാണ്. അല്ലേടാ ആദിൽ?"

മനുവിന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ ഒരു യന്ത്രത്തിന്റേതുപോലെ വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിലെ നീല വെളിച്ചം കൂടുതൽ ശക്തമാകാൻ തുടങ്ങി.

(തുടരും)