കൊച്ചിയിലെ വൈറ്റില സിഗ്നലിൽ ചുവപ്പ് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിൽ വിൻഡോ ഗ്ലാസ് അല്പം താഴ്ത്തി. പുറത്ത് കനത്ത മഴയാണ്. നഗരത്തിലെ അഴുക്കുചാലുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നതിന്റെയും വാഹനങ്ങളുടെ ഹോൺ മുഴക്കങ്ങളുടെയും ഒരു അവിയൽ പരുവത്തിലുള്ള ശബ്ദം കാറിനുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ മരവിച്ചിരുന്നു. സ്റ്റിയറിംഗിൽ താളം പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കി. കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷമായി ഈ നഗരം അവനെ ഒരു യന്ത്രമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. രാവിലെ ഒൻപതിന് ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ തുടങ്ങുന്ന ജീവിതം രാത്രി ഈ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ അവസാനിക്കും.

പെട്ടെന്നാണ് ഡാഷ്ബോർഡിലിരുന്ന ഫോൺ വെളിച്ചം വെച്ചത്. 'Unknown Number' എന്നായിരുന്നു സ്ക്രീനിൽ കണ്ടത്. ഹെഡ്സെറ്റ് വെച്ച് അവൻ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

"ഹലോ, ആരാണ്?"

മറുപുറത്ത് ആദ്യം കേട്ടത് കനത്ത ഒരു കിതപ്പായിരുന്നു. ഏതോ ടണലിനുള്ളിൽ നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ഇലക്ട്രോണിക് മുഴക്കം. പിന്നെ ആ ശബ്ദം അവനെ തേടിയെത്തി.

"ആദിൽ..."

ആ ശബ്ദം കേട്ടതും ആദിലിന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് പിടഞ്ഞു. പത്തു വർഷത്തെ കാലപ്പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും ആ സ്വരം അവന് അപരിചിതമായിരുന്നില്ല.

"മനു? നീയാണോ ഇത്? എവിടെയാടാ നീ ഇത്രയും കാലം?"

"സമയം അധികമില്ല ആദിൽ. നീ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നമ്മുടെ പഴയ പ്രോജക്റ്റ് ഹൗസിലേക്ക് വരണം. പത്തു വർഷം മുൻപ് നമ്മൾ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ ആ പരീക്ഷണം... അത് ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കി. പക്ഷേ എനിക്കിത് ഒറ്റയ്ക്ക് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല. ബാക്കി ഒൻപതു പേരും അവിടെ വേണം. പത്തു പേരും ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ മാത്രമേ ഇത് അവസാനിക്കൂ."

"മനു, നീയെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നീ എവിടെയാണെന്ന് പറ."

"നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരു പാഴ്സൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. അത് നോക്കുക. ബാക്കിയുള്ളവരെ നീ തന്നെ കണ്ടെത്തണം. ആനി, ബിലാൽ, സറീന... എല്ലാവരെയും. നമുക്ക് ആ രാത്രിയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയേ തീരൂ."

കോൾ പെട്ടെന്ന് കട്ടായി. ആദിൽ ഒന്ന് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നുപോയി. പത്തു വർഷം മുൻപ് വയനാട്ടിലെ ആ പഴയ ലാബിലുണ്ടായ തീപിടുത്തത്തിന് ശേഷം മനുവിനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. അവൻ മരിച്ചുപോയെന്ന് വരെ പലരും കരുതി.

ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയപ്പോൾ സെക്യൂരിറ്റി അവന് ഒരു ചെറിയ ബ്രൗൺ ബോക്സ് കൈമാറി. ഉള്ളിൽ ഒരു പഴയ മൈക്രോ കാസെറ്റും, തുരുമ്പിച്ച ഒരു താക്കോലും, പിന്നെ കുറച്ച് കടലാസുകളുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ കടലാസുകൾ അവരുടെ കോളേജ് കാലത്തെ കോൺടാക്റ്റ് ലിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. മിക്ക നമ്പറുകളുടെയും മുകളിൽ മനു ചുവന്ന മഷി കൊണ്ട് വട്ടം വരച്ചിട്ടുണ്ട്.

ആദിൽ തന്റെ പഴയ ലബോറട്ടറി റെക്കോർഡർ പൊടി തട്ടിയെടുത്തു. ആ കാസെറ്റ് ഉള്ളിലിട്ട് പ്ലേ ചെയ്തപ്പോൾ ഒരു ഞെരക്കത്തോടെ അത് കറങ്ങി.

"ടേപ്പ് റെക്കോർഡിങ് - മെയ് 14, 2014. സമയം രാത്രി 11:45."

കാസെറ്റിൽ നിന്നുള്ള അനൗൺസ്മെന്റ് കേട്ടപ്പോൾ ആദിൽ സ്തംഭിച്ചുപോയി. അത് തന്റെ തന്നെ ശബ്ദമാണ്. പത്തു വർഷം മുൻപത്തെ ആദിൽ.

"ആദിൽ, നീയിത് കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വർഷം 2024 ആയിരിക്കും. മനുവിനെ വിശ്വസിക്കരുത്. അവൻ തുറക്കാൻ പോകുന്നത് ഒരു വാതിലല്ല, ഒരു ടൈം പാരഡോക്സ് ആണ്. നമ്മൾ അന്ന് കണ്ട ആ ഹൈ-ഫ്രീക്വൻസി സിഗ്നൽ അത് വെറുമൊരു അപാകതയായിരുന്നില്ല. അത് ഭാവിയുടെ വിളിയായിരുന്നു. അവനെ തടയണം. അല്ലെങ്കിൽ 2014-ൽ നമ്മൾ പത്തു പേരും ആ ലാബിൽ വെച്ച് കൊല്ലപ്പെടും."

റെക്കോർഡിങ് അവസാനിച്ചു. ആദിലിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 2014-ൽ താൻ ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം റെക്കോർഡ് ചെയ്തത് അവൻ ഓർക്കുന്നില്ല. അന്ന് അവർ കേവലം ഒരു വയർലെസ് പവർ ട്രാൻസ്മിഷൻ പ്രോജക്റ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നില്ലേ?

അവൻ ഉടനെ പഴയ ലിസ്റ്റ് കയ്യിലെടുത്തു. ആദ്യം വിളിക്കേണ്ടത് ആനിയെയാണ്. 2014-ന് ശേഷം അവൻ പിന്നീട് സംസാരിക്കാത്ത ഒരാൾ. കോട്ടയത്തെ ഒരു പ്രമുഖ ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടറാണ് അവളിപ്പോൾ. അവളുടെ പഴയ നമ്പറിലേക്ക് അവൻ വിളിച്ചു.

രണ്ടു തവണ റിങ്ങ് ചെയ്ത ശേഷം ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം മറുപടി നൽകി.

"ഹലോ?"

"ആനി... ഇത് ഞാനാണ്, ആദിൽ."

അപ്പുറത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.

"ആദിൽ? എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ വിളിക്കുന്നത്? പത്തു വർഷമായി നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ട്."

"ആനി, മനു വിളിച്ചിരുന്നു. അവൻ വയനാട്ടിലുണ്ട്. പഴയ ലാബിൽ. അവൻ പണ്ടത്തെ ആ പ്രോജക്റ്റ് വീണ്ടും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സഹായം വേണം. ജോസഫിന്റെയും ബിലാലിന്റെയും പുതിയ നമ്പറുകൾ നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ?"

ആനിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

"ആദിൽ, നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്? മനു മരിച്ചുപോയെന്നാണ് എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. നീ വയനാട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണോ?"

"എനിക്ക് പോകണം ആനി. എനിക്ക് മാത്രമല്ല, നമുക്ക് പത്തു പേർക്കും. നമ്മുടെ പഴയ ലാബ് നോട്ട്സിൽ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നത്. മനു അയച്ച ടേപ്പിൽ എന്റെ തന്നെ ശബ്ദം എന്നെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു."

"എനിക്കും ഒരു പാഴ്സൽ കിട്ടി ആദിൽ." ആനി വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. "അതിൽ നമ്മുടെ പത്തു പേരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള പഴയ ഫോട്ടോയാണ്. പക്ഷേ... ആ ഫോട്ടോയിൽ എന്റെയും നിന്റെയും മുഖങ്ങൾ മങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരും വ്യക്തമാണ്. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു ആദിൽ."

ആദിൽ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. ഈ പത്തു പേരെയും ഒന്നിപ്പിക്കുക എന്നത് എളുപ്പമാകില്ല. പലരും പഴയ പിണക്കങ്ങളിലും ജീവിത തിരക്കുകളിലും ആണ്. പക്ഷേ പത്തു വർഷം മുൻപത്തെ ആ രാത്രിയിൽ തങ്ങൾ അറിയാതെ ചെയ്തുവെച്ച ഏതോ ഒരു തെറ്റ് അവരെ തേടി വരികയാണ്.

"നമുക്ക് ഒത്തുചേർന്നേ പറ്റൂ ആനി. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ വിവരങ്ങൾ ഞാൻ സംഘടിപ്പിക്കാം. നാളെ വൈകുന്നേരം വയനാട്ടിലെ ആ പഴയ പ്രോജക്റ്റ് ഹൗസിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ കാണുന്നു. ഇതിന്റെ ഉത്തരം അവിടെയുണ്ട്."

ഫോൺ വെച്ച ശേഷം ആദിൽ തന്റെ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പത്തു വർഷമായി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ആ പ്രോജക്റ്റ് ഫയൽ അവൻ ബാഗിലിട്ടു. അതിലെ അവസാന പേജിൽ ഒരു സമവാക്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മനു പണ്ട് പെൻസിൽ കൊണ്ട് എഴുതിയതാണ്.

T = (S x 10) / 0

പൂജ്യം കൊണ്ട് ഹരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഉത്തരം... അത് അനന്തതയാണോ അതോ ശൂന്യതയാണോ? അവൻ ആലോചിച്ചു.

(തുടരും)